Teren Wielkiej Klauzury

Brama Firlejowej

 zbudowana z czarnego marmuru dębnickiego, w zwieńczeniu której znajduje się herb „Topór”, używany przez ród Tęczyńskich. Pośrodku zamieszczona łacińska dedykacja fundatorki eremu. Marmur dębnicki oraz czarny marmur to potoczna nazwa dla wapienia dębnickiego wykorzystywanego w szczególności w XVII i XVIII wieku w kamieniarstwie jako materiał okładzinowy i zdobniczy, stosowany głównie w barokowych kościołach.

Zwyczajowa nazwa „marmur” wzięła się z faktu, iż skała ta uzyskuje bardzo dobry poler, co upodabnia ją do marmuru. Wyroby te często były inkrustowane „marmurem” białym lub różowym wydobywanym w Paczółtowicach. Prawdopodobnie modę na ten materiał rozpowszechnił Giovanni Trevano (twórca fasady kościoła Piotra i Pawła w Krakowie oraz autor schodów senatorskich na Wawelu). Materiał ten odnajdujemy w kaplicy Zbaraskich przy kościele dominikanów w Krakowie, w kaplicy Batorego na Wawelu. Moda na ten materiał trwała do końca XVIII wieku, natomiast w wieku XIX stosowano go już jedynie na tablicę nagrobne lub epitafia. W wieku XX przerabiany na płyty posadzkowe. Przy uderzeniu w tą skałę wytwarza się zapach siarkowodoru, prawdopodobnie z powodu rozproszonego w wapieniu pirytu (nadsiarczek żelaza), który odpowiada także za szarą barwę skały.